Jan van Aartrijk, Vlieger, woonschip, experimenteel voortbewegen

Aankoop van het schip

ViskotterAankoop van de Vlieger.
De Avontuur,  de charterklipper die ik had, kreeg een nieuw interieur
in de winter van 1994/1995.
Omdat het een grondige verbouwing was, interieur eruit en weer nieuw
interieur erin, en ook in de machinekamer grote vervangingen als CV,
generator en nieuwe elektriciteitscircuits, was het een zeer grote
klus.
Verschillende mensen waren nauw betrokken bij de verbouwing, een van
hen was Leo Ruigendijk, een Rotterdammer, van alle markten thuis, goed
in elektriciteit, CV, waterleidingen en alles wat apparatuur is.
Hij verzorgde alle techniek met veel kennis en ook inzet.
In de loop van de winter werd duidelijk dat Leo een schip zocht om op
te wonen en om mee te werken.

Half Mei 1995 kwam de Avontuur in Goes. Lopend naar het havenkantoor
om havengeld te betalen zag ik een mooi scheepje liggen. Mooie lijnen:
een overdreven scherpe klipperkop en een kontje dat daar niet voor
onderdeed. Een geweldig mooie romp, met achter de stuurhutramen een
enorm bord “Te Koop”.
Stuurhut origneelDe havenmeester vertelde desgevraagd dat het schip bij opbod verkocht
zou worden, dat er een mededeling daarover in de Telegraaf en in het
plaatselijke krantje gestaan had en dat de hoogste bieder het schip
zou mogen kopen. Bovendien, zo zei hij, was de sluitingsdatum voor het
bieden op 22 mei: nog maar een paar dagen te gaan dus.  Na al het geld
en de energie die ik die winter had besteed aan de verbouwing, ik
wilde helemaal geen schip, al zou ik het gratis krijgen!
Ik belde Leo op en vertelde wat ik gehoord had. Hij zei me geen geld
te hebben voor dit avontuur en ik raadde hem aan het geld te bieden
dat hij had; niet geschoten is altijd mis! Leo vroeg wat ik dacht dat
hij zou moeten bieden en zonder te aarzelen zei ik: 10.052 gulden. Dat
sloeg aan, de volgende dag ging Leo met een bevriende havenmeester
naar Yerseke, ze bekeken het schip, konstateerden dat er een motor in
stond en brachten een schriftelijk bod uit van 10.057 gulden.
Twee weken later lag de Avontuur in de haven van Goes en Leo kwam wat
kinderziektes aan de elektrische installatie herstellen; tijdens het
werk vroeg ik hem of hij al iets gehoord had. Na een ontkennend
antwoord stelde ik voor om er even naar toe te rijden. Op het stoepje
Leo Ruygendijkvan het kantoor werden we door de eigenaar te woord gestaan en na een
luchtig gesprek over de geschiedenis van het scheepje zei hij dat Leo
de hoogste bieder was geweest en hij feliciteerde hem. Op mijn
aanraden zouden we de volgende morgen terugkomen met een voorlopige
koopovereenkomst waar de verkoper mee instemde.
Die Avond ging mijn mobiele telefoon en ik kreeg de broer van de
verkoper aan de lijn die meedeelde dat hij mede eigenaar was en dat
dat schip bleef liggen waar het lag; voor dat geld kon hij niet eens
uit eten gaan, zei hij.
En hij gooide de hoorn van de telefoon erop.
Toevallig wist ik zijn nummer, belde hem terug en kreeg de reaktie: oh
jullie weer, en de verbinding werd verbroken. Nadat deze ceremonie
zich nogmaals herhaald had zei ik tegen Leo: ik heb nog een vriend,
Tom, die is advokaat, zal ik die eens bellen? Tom hoorde het verhaal
aan, en opperde om de volgende dag door een deurwaarder beslag te
laten leggen op het schip zodat het niet doorverkocht kon worden.
Die volgende dag heeft de plaatselijke deurwaarder dat dus gedaan… Het
vervolg van het verhaal is dat er een civiele procedure voor de
rechtbank uitgevochten moet worden; een rechter moet dan beslissen of
deze koop met de mondelinge toezegging en felicitatie van die ene
broer rechtsgeldig gesloten is en niet door de andere broer kan worden
tegengehouden.
Een gerechtelijke procedure neemt veel tijd: begin september was de
eerste konfrontatie. Als getuige en tevens zijn chauffeur, ging ik Leo
ophalen. Ik trof hem thuis, maar hij was te dronken om mee te gaan, en
dat om 9 uur s’ morgens! In Middelburg ging ik samen met Tom naar de
rechtbank; de rechter vond het vervelend dat Leo er niet was, maar het
was geen onoverkomenlijk struikelblok voor de rechtsgang. Ik deed mijn
verhaal, de tegenpartij deed zijn verhaal en twee maanden later was er
een wederhoor; Leo en de boze broer zouden dan gehoord worden. Nog
weer een maand later was de rechter tot de konklusie gekomen dat de
koop rechtsgeldig was en dat Leo gerechtigd was om het schip te kopen
voor 10.057 gulden; de tegenpartij werd veroordeeld tot het betalen
van de rechtsgang, waarmee ook een deel van onze advokaatkosten werden
bedoeld. De boze broer kreeg meer gelijk dan hij ooit had kunnen
bevroeden en moest die dag zelf zijn potje koken…

Edoch, Leo was geheel in zijn oude fout vervallen, was iedere dag
dronken, had geen geld, geen vrienden en geen energie meer. En hij was
de enige die van het recht tot kopen gebruik mocht maken. Dat was het
moment dat ik dacht: alle energie voor niets? Het gehele verhaal had
ik aangezet, doorgezet en nu kwam het moment dat ik het dan ook
afwerken kon op een manier die onverwacht was, en ongewild ook…  Leo
gaf me de opdracht het schip te betalen en mee te nemen. Uiteindelijk
heb ik het van hem gekocht; hij kon er niets mee zonder geld en met
een altijd dronken hoofd. En, echt, het is onbegonnen werk om een
alkoholist te bekeren, niet alleen ik, ook vele andere oude vrienden
van hem hebben pogingen gedaan, nuttelloos,  helaas…
Met behulp van Gerrit van Dijk heb ik op een vriekoude ochtend in
december de motor gekontroleerd, met nieuwe accu’s gestart en ben naar
Amsterdam gevaren. Met behulp van een snijbrander/warmstoker de
ankerlier gangbaar gemaakt zodat de mast gestreken kon worden voor de
vaart over het Amsterdam-Rijnkanaal. En twee dagen later was ik in
Amsterdam.

naar boven

Jan van Aartrijk· Nederland
 email: Kite Flyer

Copyright © 2009 Han Hendriks email: Aan & Uitleg
Valid XHTML 1.0 Transitional