Franse kust 2011

EEN HALF JAAR ONDERWEG!
In april 2011 heb ik met de Vlieger Amsterdam verlaten en heb in Dordrecht het schip laten stralen en antifouling op het onderwaterschip laten aanbrengen. Gebunkerd en via Stellendam het zoute water opgezocht; de laatste voorbereidingen, het was wel veel allemaal; alles zeevast maken, toch nog proberen een stuurpiloot te installeren met mijn broer Bob. Dat laatste wilde niet lukken, veel specialistische kennis van Bob, Jan Tel, en Ad Brand brachten aan het licht dat de 2e hands gekochte installatie inkompleet was.
Een tochtje met schitterend weer over zee van Stellendam naar Vlissingen zorgde ervoor dat ik ingewerkt raakte met de GPS. Ik was er al in 2008 eens mee naar engeland gevaren, maar had er daarna nooit meer mee gewerkt.
Samen met Jan Tel, een vriend die in zuid Frankrijk woont op zijn zeilklipper ” De Dageraad” en vriendin Agnes die het eerste stukje meevoer om me uit te zwaaien.

BEGINNERSPROBLEMEN
De vuurdoop kregen we direkt na het verlaten van Vlissingen; ZW 6 Bft tegen en met stroom mee: stroom tegen wind dus, dat moest –dacht ik- toch wel kunnen als je zo’n grote reis gepland hebt! Nou, dat viel tegen: 100 m buiten de sluis brak de hijskraan los en slingerde wild in het rond; de sjorringen en ook de ketting van het draaimechanisme waren gebroken. Korte golven van drie meter hoog kwamen over de boeg, Mij kleine zeilbootje, de Laser was door die hijskraan van het dak gezwiept en dreef midden in de Westerschelde. Ook in het interieur ging niet alles goed, dat levert altijd scherven op die niet altijd geluk brengen. Uiteindelijk was de hijskraan weer vastgesjord en de laser op sleeptouw; door de wind en de golven ging hij ook nog ondersteboven, en ik sleepte hem op zijn kop en achterstevoren aan het overloopje. We zijn uiterst voorzichtig weer terug naar de haven gevaren: de loodsdienst Vlissingen verleende goede diensten door alle zeeschepen uit de buurt te houden en ze ver bij de Vlieger vandaan van loods te laten wisselen. Jan Tel hield het daarna wel voor gezien en ging weer naar het Canal de Midi waar de schepen niet zo schommelen.

OOSTENDE VOOR ANKER
Twee dagen later zijn Agnes en ik naar Oostende gevaren, bij Zeebrugge nog een stop gemaakt omdat we te veel wind, 7 BFt recht tegen kregen; maar zeewaardigheid was een stuk beter en er zijn geen problemen meer geweest. Het feestje “Oostende voor Anker” gaf ons de tijd om op adem te komen en alle schilderijtjes en foto’s zeevast tegen de wanden te kitten en ook het koffiezetapparaat werd definitief op het aanrecht vastgeplakt met sicaflex.
Begin Juni aangekomen in Duinkerken, zijn Agnes en ik samen met openbaar vervoer terug naar Amsterdam gegaan.
Via marktplaats had ik al gezocht naar een stuurpiloot, zeekaarten, pilotboeken, broodbakmachine en radar, en heb dat ook allemaal in twee dagen tijd verzameld! Roer en zwaard voor het laserbootje, verloren gegaan tijdens het Vlissingenavontuur, kreeg ik van Johan Stam. Door mijn dochter Mara en haar vriend Sander werd ik per auto met al mijn spullen weer afgeleverd in Duinkerken. En was ik voor het eerst tijdens deze reis alleen aan boord. Naar Boulogne gevaren waar ik de radar geinstalleerd heb, een hele klus, en hij werkte niet!
Een paar dagen later bleek dat er een stekker niet goed kontakt maakte; nu dus een radar!

EUROPESE KAMPIOENSCHAPPEN TE DOUARNENEZ
In de reisplanning opgenomen was dat ik in Douarnenez mee zou zeilen met het EK laser. Dat was een nieuwe ervaring, in een veld met bijna 90 boten wedstrijdzeilen, wel leuk hoor, en ook de golven waren bijzonder; die zijn er niet op het Kinselmeer. Er waren meer Doordrijvers en we hebben op de Vlieger nog gezellige BBQ gehouden met de gehele nederlandse afvaardiging: Mara en Sander waren aan boord gekomen voor een vakantietochtje en hielpen mee met alle voor- en toebereidingen. Na afloop van de zeilwedstrijden zijn we naar Finisterre, het puntje van Bretagne, gevaren en zijn voor anker gegaan bij Ile de Sein, een heel klein eilandje met een paar honderd bewoners.

GENDARME MARITIME
De restauranteigenaresse waar we aten nodigde ons uit om de volgende dag mee te gaan voetvissen: schaaldieren zoeken, een favoriete bezigheid van haar zoals van vele fransen. Grote stenen omkeren en krabben, oorschelpen, chinese hoedjesschelpen en nog veel meer hebben we gevonden. Met opkomend tij gingen we weer terug en werden opgewacht door de gendarme maritime, ongeveer zo’n zelfde klub als de AID. Nou, het was goed fout, die oorschelpen mochten niet gezocht worden; ze zijn zeldzaam en dreigen uit te sterven, het zoekseizoen ging de volgende dag pas open en alle exemplaren die ik had waren kleiner dan voorgeschreven minimum maat. Ook de krabben waren te klein, dat waren allemaal dingen die die agenten wel wisten en ik niet ( de restauranteigenaresse was wijselijk de ander kant opgelopen en had haar buit weggegooid). Ze hebben me op de bon geslingerd en vertelden dat de maximale boete 22.500 euro kon bedragen; nu, vier maanden later heb ik gelukkig nog steeds niets gehoord of gezien van die bekeuring...

RAZ DE SEIN
Onze volgende trajekt ging naar de bretonse zuidkust; over de Raz de Sein, in almanakken wordt er ernstig voor gewaarschuwd dat het een gevaarlijk stuk water kan zijn; nou, terecht: we gingen een uurtje te laat om er met de kentering te passeren en de wind draaide 90 graden zodat we hem tegen kregen: wind tegen 7 knopen getijstroom, weer grote golven; nou, het was geen kinderwerk daar, de Vlieger leek wel een wastobbe, sjonge wat slingerde dat! Met schrik maar zonder problemen zijn we in Quimper aangekomen waar we letterlijk midden in een kadefeest terechtkwamen met rommelmarkt muziek en veel gezelligheid. Veel belangstelling van de mensen daar en ik heb er verschillende rondleidingen over de Vlieger gegeven; iedereen is zeer verbaasd dat er zo’n mooie woning op een schip kan zijn! Mara en Sander zijn daar van boord gegaan en ik ben doorgevaren naar de Golf van Morbihan, een heel mooie binnenzee met heel veel eilandjes en een paar stadjes ook. Na een toeristisch bezoek aan de duizenden menhirs die hier een paar duizend jaar geleden zijn opgericht ben ik liftend terug naar boord gegaan.

BERNARD MOITESIER
De jonge man waarvan ik een lift kreeg vroeg me of ik belangstelling had om het graf van Bernard Moitesier te zien. Het was een verrassend aanbod, en hij voegde eraan toe dat het een heel speciaal plekje was.
Hij ligt inderdaad een in heel bijzonder hoekje van de begraafplaats, in tegenstelling tot alle andere graven geen super afgewerkte grafsteen, maar een ruwe stuk rots met tekst tegen een boom, het is versierd met veel schelpenkettingen van zijn Tahitiaanse vrienden en wat nautische attributen; hij heeft lang op Tahiti gewoond, ik meen dat hij getrouwd was met een Tahitiaanse.
Ik herinner me een bezoek dat ik jaren geleden aan Jan Tel bracht in de winter, bij Bordeaux: regen en wind is er daar, heel de winter lang.

!00 UUR VAREN
Als ik het slechte weer wilde ontvluchten moest ik daar wel werk van maken. Ik plande om, alleen varend, veel kleine stukjes af te leggen, maar al varende bleek het veel praktischer om gewoon door te varen; iedere dag zag ik een of twee schepen ergens aan de horizon, dus veel aanvaringsgevaar was er niet. De stuurpiloot die het domme werk van rechtuitvaren kan doen heb ik nog niet geinstalleerd, dus iedere meter die er gevaren wordt moet ik zelf sturen. Soms moet ik ook slapen, dan zet ik de motor stil, navigatieverlichting aan en ga een paar uur naar bed, wakker geworden, motor starten en weer verder, niet zo moeilijk! Ankeren, wat zo-wie-zo nutteloos is, is onmogelijk vanwege de waterdiepte. In een ruk naar Bayonne gevaren, helemaal in de verste hoek van de Golf van Biskaye. De havenmeester deed lastig en ik mocht uitsluitend in de jachthaven liggen: het kost me altijd omstreeks 50 euro om met mijn grote schip in een jachthaven te liggen. Ik krijg daar allemaal dingen voor aangeboden die ik niet nodig heb: water, stroom, douches en hekken om veiligheid te suggeren. Die nacht in overleg met die stramme havenmeester aan een loswal blijven liggen en de volgende dag verder naar de volgende stop in La Coruna. Daar zo’n zelfde verhaal, ik mocht zelfs niet voor anker in een rustig hoekje achter de golfbreker, maar moest op de oceaan voor anker…. De volgende dag weer door; naar Finisterre, ditmaal in Spanje. Daar een weekje voor anker gelegen en aardige kontakten gehad met de pelgrims die de grand randonnee gelopen hadden van Nederland, of de frans-spaanse grens, naar Santiago de Compostella: als toegift lopen er velen dan nog door naar de oceaan bij Finisterre; het einde van het land, om er hun schoenen of kleren te verbranden. De spaanse Ria’s hebben me al getrokken vanaf mijn jeugd, dus ik naar Ria de Muros, de meest noordelijke van de drie.


...................................................Lees verder naar Spanje--Portugal.......