Lissabon Seixal 2012

Vila Franca de Xira
Januari 2012,

Geankerd bij Seixal, een voorstad van Lissabon, is Mara mijn dochter op bezoek. Na het nieuwjaarsvuurwerk van Lissabon bewonderd te hebben, besloten we om de Taag op te varen. De monding van de Taag is zeer breed en daardoor op sommige plaatsen ook ondiep, het is een beetje te vergelijken met de Oosterschelde, het is ook gedeeltelijk een beschermd natuurgebied.  Vroeger was hier veel vaart, overal zijn afbeeldingen te vinden van zeilende vrachtvaarders en er was ook wel het een en ander aan visserij op de rivier. Nu is er geen vaart meer, tijdens onze vaartocht heb ik twee varende schepen gezien: de Guardia Civil met een RIB (opblaas boot) en een zandvaarder die de rivier afkwam en bij Vila Franca zijn dagelijkse portie zand loste. De politie controleerde onze scheepspapieren en  op mijn vragen over varen in het natuurgebied bleven ze alle antwoorden schuldig, het was een onbelangrijk onderwerp voor hen, ze wisten niet eens waar de grensafscheidingen zijn. Ik ben nu een maand in Lissabon en het is steeds redelijk of mooi weer. Meestal is er zon en weinig wind en de temperaturen schommelen om de dertien graden C. Ook tijdens onze vaartocht was het mooi weer en we meerden af aan een jachtenponton waaraan ook een traditionele replica lag  (ik heb er intussen al meerdere gezien). Er kwamen twee heren over het ponton aangewandeld en na de vraag wat de cijfercode voor het toegangshek was verwezen ze me naar een andere steiger die gratis afmeergelegenheid gaf; hij is eigendom van een van hen. Bij het afmeren wordt onze meertros aangenomen door iemand die Nederlands spreekt: het blijkt Fernando te zijn die meer dan dertig jaar in Nederland gewerkt heeft en nu, gepensioneerd, een kroegje runt op de kade op de mooiste plek van de stad. De twee heren komen ook op bezoek en blijken de schipper van de Liberdade en een stadsbestuurder te zijn. Biertje, wijntje, gezelligheid; ik beloof ze de volgende dag een Cd-rom te tonen met een film van het Beurtveer.
Na informatie bij het VVV komen we terecht bij het Stierenvechtenmuseum, de hele stad leeft van voor en door het stierenvechten, standbeelden, overal foto’s en schilderijen en er is ook een arena. Niet dat ik zo van stierenvechten houd hoor, maar als het zo belangrijk is voor de plaatselijke bevolking, dan zal het wel belangrijk zijn. Net voor het museum hadden we contact met een wat oudere man, een paar woorden en ieder ging weer zijns weegs; hij was in het museum toen wij het gevonden hadden: zijn museum: ik schat hem 60-65, en er hingen foto’s dat hij 17 was en  midden op het stadsplein op de rug van een stier staat. Hoewel hij volgens eigen zeggen wel twintig keer op de horens genomen is heeft hij het er beter afgebracht dan de stieren die hij bevocht; het is een  zachtaardige man en hij maakte een prettige indruk. Vila Franca is een mooie stad met o.a. een kunsthal met een uitgebreide verkooptentoonstelling van hedendaagse kunstenaars en een markthal die buitengewoon mooi is met schitterende tegeltjespanelen die afbeeldingen weergeven van het vroegere dagelijks leven.
De volgende dag na vertoning van de film in het cafeetje zijn we afgevaren om halverwege Lissabon mijn nieuwe eigengemaakte warnetje uit te zetten.  De volgende morgen helaas maar een klein visje, toch net genoeg om gefileerd en gebakken op een boterhammetje van te genieten.
Afgemeerd in een van de havens van Lissabon zijn we ‘s avonds naar een restaurant geweest waar we onthaald werden op fado, de gezongen lofliederen op Lissabon die met veel emotie schitterend gezongen worden. Heel intiem in een restaurantje op een heuvel, twintig gasten en in de loop van de avond passeerden er vier zangers en twee zangeressen die steeds solo, onder begeleiding van een Spaanse en een Portugese gitaar, hun stad bezongen.