Engelandreis 2008 vervolg

15 uur zonder problemen richting Southwold, bij Lowestoft in de buurt, gestoomd. Daarna kregen we het probleem dat je met een woonboot in zulk weer kunt verwachten: door het cakewalk-effect in de gasolietank verstopten water en vuil het filter en viel de motor stil. Er waren voldoende reservefilters aan boord en na 10 minuten konden we weer verder, dit is daarna nog twee maal gebeurd. Dit vraagt wel om een dubbel filter, zodat er bij verstopping voortaan direkt overgeschakeld kan worden naar een ander filter.
Er waren meer, minder ernstige en ook onverwachte zaken; de stortbak van het toilet was zodanig afgesteld dat hij tot de rand gevuld was voor spoelingen: met ieder golf ging er een scheut water over de rand, in de machinekamer kwam dit water uit het plafond lekken. Ook in de watertank was wat cement losgekomen, dit gruis heeft het vulmechanisme van de stortbak verstopt en na verlies van 1000 liter water was dit probleem definitief gestopt.
De lastige invaart van de haven van Southwold werden we werkelijk uitstekend ingeloodst, per marifoon, door de havenmeester. Er werd een ligplaats voor ons vrijgemaakt en we hebben een dag gebruikt om uit te slapen en op te ruimen, er waren geen ernstige gebreken van het schip aan het licht gekomen en ze had getoond zeer zeewaardig te zijn. Keukenladen zijn nog heel en de tegelvloer waarop alles wat valt breekt, is razendsnel schoon te maken.
Vervolgens een heel stel riviertjes op-en-af gevaren die ik uit het verre verleden nog kende, De Ore en de Alde naar Snape, de Deben naar Woodbridge, De Stour, naar Harwich waar Eelkelien voor tien dagen van boord ging om met haar zoons een weekje op de Waddenzee te zeilen.
In de tussentijd heb ik op de Orwell vrienden gemaakt met de woonbootbewoners van Pin Mill, een leuke en hechte gemeenschap die hun doorgeroeste boten niet onderhouden, maar drijvend proberen te houden met cement binnen op vlak en tegen de zijden gesmeerd. In Mistley was de investering van twee biertjes voldoende om vele sterke verhalen van getattooeerde werfeigenaar David los te weken. Met zijn houten viskotter maakte hij eens een reis naar de middellandse zee. Problemen met schip en vooral de motor veroorzaakten het verlies van al zijn geld, na elkaar drie vriendinnen en bijna zijn leven omdat hij in Monaco afgemeerd was op de ligplaats van een Marokaanse bandiet die met een mes tussen zijn tanden aan boord klom om zijn rechten op te eisen.

Terug in Harwich weer afgemeerd aan Half Penny pier waar havenmeesters Mike en Nick er een dolle boel van maken. Omdat er havenfeesten waren mocht de Vlieger, samen met de Luctor et Emergo: vrienden uit Amsterdam met hun 25 meter zeetjalk (ook een woonboot en op vakantie), gratis afmeren en worden we getrakteerd op een show van mensenreddende boten, helicopters, honden, brandweer boten, en schitterende racende "old gaffers" met topzeilen bij in perfecte weersomstandigheden.En er was een doldwaze wedstrijd tussen jachten die naar een heel stel verschillende havens moeten, een of twee bemanningsleden moeten met de bijboot naar de wal roeien en na het consumeren van een pint en het krijgen van een stempeltje zo snel mogelijk weer met dat wankele bootje aan boord gaan en naar het volgende cafe: soms meer dan een mijl van de haven verwijderd; dat zal niet meevallen, hardlopen met die sloot bier achter je kiezen!
Na terugkomst van Eelkelien met haar twee zoons, de Blackwater naar Maldon opgevaren, de Walton Backwaters met meer dan twintig zeehonden bezocht. En steentjes gezocht op de stranden van Aldeborough, Harwich en the Naze; het is niet onmogelijk om daar amber en halfedelstenen te vinden.
Na een grote oversteek door de Theemsdelta op de rivier de Oare en Faversham-creek terechtgekomen waar ik graag als opstapper mee wilde varen op een Thamesbarge in de
Swalematch die ik in 1984 en 1985 met de Avontuur voer.

In Hollowshore, tijdens het palaver van de deelnemende schippers lukte het om Eelkelien en de jongens op twee onderbemande jachten onder te brengen, maar het was niet zeker dat de zeer streng geregelde en gehandhaafde bemanningseisen voor barges een plaatsje voor mij zouden openlaten, er waren twee schippers die te kennen gaven dat er misschien een bemanningslid niet zou komen en in dat geval mocht ik mee. Op het laatste moment, tien minuten voor de start kreeg ik het voor elkaar, mocht mee en werd met bijboot en al aan boord van de Edme gehesen. Ik heb een werkelijk bijzondere ervaring gekregen die dag bij de vriendelijke en vakbekwame bemanning, lees daarover in de anekdote van de Swale Match.
De morgen na de prijsuitreiking weer ankerop gegaan en tegen wind en regen de Swale doorgevaren naar de Medway: Chatham en Rochester bezocht, in het schitterende kasteel van Upnoor wordt een duidelijk beeld geschetst van de heldendaden van Michiel de Ruiter, die de ketting kapotvoer en in een tijdsbestek van drie dagen de Engelse vloot vernietigde en ook nog twee engelse oorlogsschepen de rivier afsleepte als oorlogsbuit.
Aan de overzijde van de rivier is een enorme marinewerf getransformeerd in een museum dat een dagvullend bezoek waard is; dokken met museale marineschepen, een te bezoeken onderzee-er, reddingsmuseum, touwslagerij met authentieke rondleiding, waanzinnig zware smeedwerktuigen, allerlei landmacht voertuigen om mijnen te leggen, ze op te ruimen, bruggen te bouwen, en allemaal andere dingen waar soldaten mee spelen (het verschil tussen een jongen en een man is de prijs van het speelgoed!). Na (rode) gasolie gebunkerd te hebben weer teruggevaren naar Faversham om nog wat bekenden te zien en te spreken en daar de laatste boodschappen gedaan voor de oversteek terug.
Op vrijdag middag 15 augustus, 12 uur kwam het schip weer te drijven en zijn we direkt gaan varen, na 17 uur waren we in Vlissingen, een mooie rustige overtocht gehad: in het begin windstil, dan aanwakkerende dwarswind tot 5/6 Bft en het laatste stuk weer windstil. Niets gebroken en geen enkele tegenslag: het navigeren met GPS is werkelijk eenvoudig en geeft veel zekerheid.